To nie są dwie wersje tego samego programu. To dwie osobne linie o innej architekturze, innym zestawie dodatków i innym sposobie rozbudowy.
Architektura
GT to rozwiązanie starsze, dobrze poznane, z ogromną liczbą gotowych dodatków. Nexo jest nowsze, ma inny interfejs i inny sposób rozszerzania.
Ta różnica ma skutki praktyczne, a nie tylko techniczne. Wiedza o GT jest szeroko rozproszona po rynku — na typowy problem ktoś już gdzieś odpowiedział. Przy nexo krąg osób znających temat jest węższy, więc szukanie pomocy w nietypowej sytuacji trwa dłużej. To stan rynku, nie ocena produktu.
Dodatki i rozbudowa własna
Zestaw rozszerzeń dla GT jest nieporównanie większy, bo budowano go przez lata. Dla nexo rynek jest mniejszy, ale rośnie.
W GT podstawowym narzędziem rozbudowy własnej jest Sfera. W nexo mechanizmy rozszerzeń są inne i wymagają odrębnych kompetencji. Rozwiązanie napisane po jednej stronie nie przenosi się na drugą przez skopiowanie kodu — trzeba je zaprojektować od nowa. Przy szacowaniu kosztu zmiany linii to zwykle największa pozycja, większa niż samo przeniesienie danych.
Wydajność przy dużych danych
Nexo lepiej radzi sobie z dużymi bazami i większą liczbą jednoczesnych użytkowników. Przy kilku stanowiskach różnica jest niezauważalna.
Zanim wydajność stanie się argumentem, warto ustalić, gdzie naprawdę jest wąskie gardło. Bywa nim raport odpytujący całą historię albo integracja pytająca o stany zbyt często, a nie sama linia programu. Wtedy zmiana systemu nic nie da, bo problem przeniesie się razem z danymi.
Co rozstrzyga w praktyce
- czy potrzebny dodatek istnieje dla danej linii,
- ile danych historycznych trzeba przenieść,
- jak duży jest zespół pracujący jednocześnie,
- czy firma ma już rozwiązania oparte na Sferze,
- kto będzie utrzymywał rozszerzenia po zmianie.
Kiedy zmiana się nie opłaca
Jeśli firma pracuje na kilku stanowiskach, ma sprawnie działające dodatki i nie odczuwa spowolnienia, przejście jest kosztem bez efektu. Sam fakt, że coś jest nowsze, nie zmienia niczego w codziennej pracy magazynu. Rozsądniej jest wtedy uporządkować to, co jest: przejrzeć listę używanych rozszerzeń, sprawdzić kopie zapasowe, zmierzyć czasy typowych operacji.
Odwrotnie: jeśli firma rośnie, dokłada stanowiska i planuje integracje, koszt przejścia między liniami lepiej ponieść wcześniej niż później. Im dłużej trwa praca na starszej linii, tym więcej narasta rozwiązań, które trzeba będzie odtworzyć.
Jak to sprawdzić u siebie
Zacznij od spisu: jakie dodatki są w użyciu, kto je zrobił, do czego służą, czy mają odpowiednik po drugiej stronie. Ta lista rozstrzyga więcej niż porównanie funkcji obu linii. Do tego dwie liczby: ilu ludzi pracuje jednocześnie i za ile lat wstecz dane muszą być dostępne od ręki.
Wniosek
Sam wiek linii nie jest argumentem. Rozstrzyga to, czy rozwiązania, których firma używa, są dostępne po danej stronie — i ile kosztuje odtworzenie tych, których nie ma.
