Modeli otwartych jest kilkadziesiąt i co kwartał pojawiają się nowe. Wybór warto oprzeć na kilku cechach, nie na nazwie.
Podział według wielkości
Modele małe uruchamiane na zwykłym komputerze, średnie wymagające dobrej karty i duże potrzebujące sprzętu serwerowego. Różnica jakości między nimi jest wyraźna, ale mniejsza, niż sugeruje różnica rozmiaru.
Z tego wynika praktyczna wskazówka: zaczynać od mniejszego. Jeśli mniejszy wystarcza do zadania, całe wdrożenie robi się tańsze i prostsze w utrzymaniu. Dopiero gdy widać braki, warto sięgać wyżej — i wtedy sprawdzić, czy kwantyzacja nie pozwoli zmieścić większego modelu na tym samym sprzęcie.
Podział według przeznaczenia
- modele ogólne do rozmowy i pracy z tekstem,
- wyspecjalizowane w kodzie,
- przystosowane do wyodrębniania danych,
- obsługujące obraz obok tekstu,
- przeznaczone do wyszukiwania znaczeniowego.
Te grupy nie zastępują się nawzajem. Model do wyszukiwania znaczeniowego nie napisze odpowiedzi, a model ogólny nie zbuduje sensownego indeksu bazy wiedzy. W typowym wdrożeniu pracują obok siebie dwa różne, każdy w swojej roli.
Dobór zaczyna się więc od zadania, nie od przeglądu dostępnych nazw. Jeśli firma chce wyciągać dane z dokumentów do dalszego przetwarzania, potrzebuje modelu, który trzyma się zadanej struktury. Jeśli chce pomocy przy redagowaniu korespondencji, liczy się co innego. Jeden model do wszystkiego zwykle wypada przeciętnie w każdym z tych zastosowań.
Język polski
Rozstrzygające kryterium przy zastosowaniach krajowych. Różnice między modelami są tu większe niż w angielskim, a zestawienia publikowane przez autorów rzadko go obejmują.
Sprawdzać trzeba więc samodzielnie i na własnym materiale: odmiana nazwisk i nazw firm, skróty branżowe, opisy towarów, formy grzecznościowe w korespondencji. Model, który świetnie radzi sobie z tekstem ogólnym, potrafi się gubić na słownictwie z konkretnej branży.
Modele dostrajane
Wersje przystosowane do konkretnych zadań przez społeczność. Bywają lepsze od pierwowzoru w wąskim zastosowaniu i gorsze we wszystkim pozostałym.
Przy takich wersjach warto sprawdzić dwie rzeczy: kto je przygotował i na jakich warunkach udostępnia. Kwestię formalną porządkują licencje modeli otwartych — nie każdy model opisany jako otwarty można bez zastrzeżeń wykorzystać komercyjnie.
Tempo zmian
Model wybrany dziś za pół roku będzie miał lepszego następcę. Rozwiązanie warto budować tak, żeby podmiana nie wymagała przebudowy.
W praktyce oznacza to oddzielenie modelu od reszty: konfiguracja w jednym miejscu, polecenia i szablony osobno, zestaw przykładów testowych trzymany razem z projektem. Przy takim układzie zmiana modelu to kwestia ponownego przejścia testu, a nie nowego wdrożenia.
Sprawdzenie na własnych danych
Dwa lub trzy modele na tym samym zestawie przykładów. Różnice bywają zaskakujące i nie zawsze na korzyść większego.
Zestaw przykładów powinien obejmować także przypadki trudne: dokumenty nietypowe, niepełne, z błędami. To one pokazują, gdzie leży granica, i to od nich zależy późniejsza jakość odpowiedzi w codziennej pracy.
