Model na wspólnym serwerze to jedno miejsce do utrzymania zamiast instalacji na każdym stanowisku. Przy zespole to jedyny sensowny układ.
Model jako usługa
Serwer udostępnia interfejs programistyczny, a aplikacje firmy z niego korzystają. Zmiana modelu nie wymaga wtedy zmian po stronie użytkowników.
Taki podział ma jeszcze jedną zaletę. Wszystko, co dotyczy modelu — wersja, ustawienia, treść poleceń systemowych — leży w jednym miejscu. Poprawka wchodzi raz i od razu obowiązuje wszystkich. Przy instalacjach na stanowiskach każda taka zmiana wymaga obejścia wszystkich komputerów po kolei.
Zgodność ze standardem
Warto wybrać rozwiązanie zgodne z powszechnie stosowanym sposobem wywołania. Pozwala to przenosić się między modelem lokalnym a chmurowym bez przepisywania kodu.
To zabezpieczenie na wypadek zmiany decyzji. Jeśli okaże się, że własny sprzęt nie nadąża albo że część zadań lepiej wypchnąć na zewnątrz, przejście sprowadza się do zmiany adresu usługi. Bez tej zgodności każde takie przesunięcie oznacza pracę programistyczną od nowa.
Kolejkowanie
Karta graficzna obsługuje ograniczoną liczbę zapytań jednocześnie. Bez kolejki zapytania odbijają się przy szczycie zamiast poczekać kilka sekund.
Kolejka zamienia błąd na opóźnienie, a to zupełnie inna sytuacja dla osoby po drugiej stronie. Trzeba jednak ustalić jej granicę: kolejka bez limitu przy dużym szczycie rośnie tak, że odpowiedzi przychodzą po czasie, w którym nikt już na nie nie czeka. Ile zapytań maszyna realnie przerobi, pokazuje osobny rachunek — pomiar przepustowości serwera.
Dostęp
Wyłącznie z sieci firmowej albo przez połączenie szyfrowane. Serwer z modelem wystawiony bez zabezpieczenia zostaje wykorzystany przez obcych w ciągu doby.
Sama usługa zwykle nie ma wbudowanej kontroli użytkowników, więc ten element trzeba dołożyć świadomie. Do tego dochodzi rozdzielenie uprawnień, gdy z modelu korzysta kilka działów o różnym dostępie do danych. Oba wątki opisują teksty o bezpieczeństwie instalacji lokalnej oraz o tym, jak zorganizować dostęp wielu użytkowników.
Monitorowanie
Obciążenie karty, czas odpowiedzi, liczba zapytań, temperatura. Spowolnienie zwykle zapowiada się z wyprzedzeniem.
Warto te wartości zapisywać, a nie tylko oglądać. Dopiero zestawienie z kilku tygodni pokazuje, czy serwer zbliża się do granicy, czy miał jednorazowy szczyt. Bez zapisu każda skarga na wolne działanie kończy się zgadywaniem.
Praca ciągła
Serwer musi wstawać po zaniku zasilania i uruchamiać usługę samodzielnie. Ręczne podnoszenie po każdej przerwie kończy się kilkugodzinnym przestojem.
Automatyczny start trzeba sprawdzić w praktyce, a nie założyć. Wystarczy odłączyć zasilanie po godzinach i zobaczyć, w jakim stanie maszyna wróci. Ten jeden test wychwytuje większość niespodzianek, które inaczej ujawniłyby się w najgorszym momencie.
Kiedy serwer to za dużo
Przy jednej osobie i zadaniach nieregularnych osobna maszyna stoi bezczynnie przez większość doby. Wtedy sensowniej zacząć od stanowiska i wrócić do serwera, gdy użycie faktycznie urośnie.
