Zamiast pytać co pięć minut „czy jest coś nowego", można poprosić partnera, żeby sam się odezwał. To oszczędza zasobów i skraca opóźnienie.
Jak to działa
Podajemy partnerowi adres, pod który ma wysyłać informacje o zdarzeniach. Nowe zamówienie, zmiana statusu przesyłki, zaksięgowana płatność — trafiają do nas natychmiast po wystąpieniu.
Po naszej stronie potrzebny jest adres dostępny z internetu, działający bez przerwy i zabezpieczony certyfikatem. To pierwsza rzecz do sprawdzenia: firma, której system stoi na komputerze w biurze i bywa wyłączany, powiadomień po prostu nie odbierze.
Co jest potrzebne po stronie firmy
Do uruchomienia powiadomień potrzebny jest adres widoczny z internetu, konto u partnera z prawem do jego skonfigurowania oraz miejsce na zapis przyjętych zgłoszeń. Przydaje się też możliwość podejrzenia surowej treści powiadomienia — przy sporze o to, co partner faktycznie przysłał, jest to jedyny rozstrzygający dowód. Warto z góry ustalić, jak długo takie zapisy przechowujemy i kto ma do nich dostęp, bo trafiają tam dane klientów.
Po stronie organizacyjnej trzeba wskazać osobę, która dostaje informację o zgłoszeniach odrzuconych. Powiadomienie przyjęte i nieprzetworzone jest gorsze od nieodebranego: partner ma potwierdzenie, więc go nie powtórzy.
Potwierdzenie odbioru
Odpowiedź musi być szybka i mówić wyłącznie, że przyjęliśmy zgłoszenie. Przetwarzanie należy wykonać później, bo partner zwykle czeka krótko i przy braku odpowiedzi ponawia wysyłkę.
Praktyczny układ jest taki: zapisujemy zgłoszenie, odpowiadamy potwierdzeniem, a właściwą pracę zlecamy kolejce. Przetwarzanie w trakcie odpowiedzi kończy się tym, że wolniejsza baza albo dłuższe wyliczenie powodują przekroczenie czasu i ponowną wysyłkę tego samego zdarzenia.
Powiadomienia utracone
Awaria naszego serwera, chwilowy brak łącza, błąd w kodzie — powiadomienie przepada. Dlatego samo poleganie na powiadomieniach jest ryzykowne.
Rozwiązanie łączone
Powiadomienia dla szybkości, uzupełnione cyklicznym odpytywaniem jako siatka bezpieczeństwa. Odpytywanie może być rzadkie — wyłapuje wyłącznie to, co przepadło.
Zasada działania jest tu taka sama jak przy zwykłej wymianie zapytanie–odpowiedź: pobieramy zdarzenia z ostatniego okresu i porównujemy z tym, co już mamy. Nadmiarowe pozycje odpadną przy rozpoznawaniu duplikatów.
Weryfikacja nadawcy
Adres przyjmujący powiadomienia jest dostępny publicznie. Bez sprawdzenia podpisu żądania każdy może wysłać fałszywe zdarzenie — na przykład o opłaceniu zamówienia.
Sam podpis nie wystarcza przy operacjach dotyczących pieniędzy. Powiadomienie mówi, że coś się wydarzyło; kwotę i status transakcji warto potwierdzić dodatkowym zapytaniem do partnera, zanim towar pojedzie.
Powtórzenia i kolejność
Partnerzy ponawiają wysyłkę przy braku potwierdzenia, więc to samo zdarzenie potrafi przyjść kilka razy. Rozpoznawanie duplikatów po identyfikatorze zdarzenia jest konieczne.
Zdarzenia potrafią też przyjść w innej kolejności, niż powstały. Informacja o wysyłce odebrana przed informacją o przyjęciu zamówienia nie powinna cofać jego stanu — decyduje znacznik czasu zdarzenia, a nie moment odbioru.
Kiedy to się nie opłaca
Przy niewielkiej liczbie zdarzeń dziennie i tolerancji na kilkunastominutowe opóźnienie odpytywanie w zupełności wystarcza i jest prostsze w utrzymaniu. Powiadomienia wymagają publicznego adresu, obsługi podpisu oraz nadzoru nad tym, czy w ogóle przychodzą — cisza wygląda tu identycznie jak brak zdarzeń.
